خواص حرارتی پلاستیک ها عمدتاً شامل ضریب انبساط خطی، هدایت حرارتی، دمای انتقال شیشه ای، مقاومت حرارتی، دمای اعوجاج حرارتی، پایداری حرارتی، دمای تجزیه حرارتی، تاخیر در شعله و ظرفیت حرارتی ویژه می باشد.
مقاومت حرارتی به خاصیت یک پلاستیک برای تغییر شکل ندادن آن هنگام گرم شدن تحت نیروی خارجی اشاره دارد. می توان آن را با دمای اعوجاج گرما یا دمای مارتین اندازه گیری کرد. این روش شامل غوطه ور کردن یک نمونه در یک محیط انتقال حرارت مناسب با سرعت گرمایش ثابت و اندازه گیری دمایی است که در آن نمونه به تغییر شکل خمشی مشخص تحت یک بار لنگر خمشی معین می رسد. دستگاهها و روشهای اندازهگیری دما و دمای اعوجاج گرمایی مارتین، و کاربردهای آنها متفاوت است. اولی برای اندازه گیری مقاومت حرارتی پلاستیک هایی با مقاومت حرارتی کمتر از 60 درجه مناسب است. دومی برای اندازه گیری مقاومت حرارتی مواد قالب گیری و ورق هایی که در دمای اتاق سفت و سخت هستند مناسب است.
پایداری حرارتی به خاصیت یک ترکیب پلیمری اطلاق میشود که در هنگام گرم شدن در طول پردازش یا استفاده، تجزیه نشده باقی بماند یا خراب شود. این شامل فشار دادن مقدار مشخصی از پلیمر به یک قطعه آزمایشی با اندازه خاص تحت فشار معین، سپس قرار دادن آن در یک دستگاه آزمایشی تخصصی و حرارت دادن آن در دمای ثابت برای مدت زمان معین است. از دست دادن جرم اندازه گیری می شود و درصد جرم از دست رفته به جرم اصلی برای بیان میزان پایداری حرارتی استفاده می شود.
دمای تجزیه حرارتی دمایی است که در آن یک پلیمر هنگام گرم شدن تجزیه می شود. این مقداری است که منعکس کننده پایداری حرارتی پلیمر است. می توان آن را با استفاده از روش فشار یا روش شناسایی کاغذ آزمایش آزمایش کرد. روش فشار بر این اصل استوار است که پلیمر تجزیه شده و گاز تولید می کند و اختلاف فشار ایجاد می کند. روش شناسایی کاغذ آزمایش بر این اصل استوار است که گاز آزاد شده در طی تجزیه پلیمر باعث تغییر رنگ کاغذ آزمایش می شود.
